blog 11 t/m 20 april: wandeltrektocht Sierra Nevada
Wat een gedoe 😉
Zo de was zit allemaal weer in de machine, dus nu even moment van terugdenken.
Wat een geweldig mooie 10-daagse hebben we net gehad.
Inmiddels al wat vaste wandelaars die deze grote uitdaging met ons aangaan: zowel ettie, Sytse, Koen als Elise weten al beetje wat ze van ons kunnen verwachten 😉 ditmaal was ook wandelrot jan aangeschoven.
In 10 dagen wandelen we van ons huis naar de sneeuwpoppen van de Sierra. Dit betekent elke dag rond de 30 km met om en nabij 1200 hoogtemeters. Eén pittige tocht dus.
En wij zouden ons zelf niet zijn als dit niet vol zou staan van de “leuke en uitdagende doorsteekjes”. Want van het gebaande pad af (na het nodige gedoe) vind je de mooiste pareltjes qua uitzicht en natuurschoon.
Was het zwaar? Ja ik denk het bij tijd en wijle wel. Hebben we genoten? Dat voor 200 procent! De oud gedienden moesten al weer lachen wanneer ik of Bert noemde dat we weer iets leuks hadden bedacht. Want tsja daar op die bergkam of na dat doorsteekje of na die steile helling wachtte een cadeautje.
Honden zijn nog steeds niet mijn grootste vriend dus op een der dagen gingen we volledig van de paden, doorkruisten velden, bergen en vallei omdat het pad werd “geblokkeerd” door 7 grote honden. Alleen lopend op koers en richting deed dit me denken aan een adventure race.
Zo gedurende de week voelde deze groep als een soort van kleine familie. Zo fijn vind ik dit! Mieke was natuurlijk deel van de groep en heeft weer aantal belangrijke voorbeeld volwassenen om zich heen geschaard, wat een verrijking.
En het innerlijke kind mag je natuurlijk nooit uit zicht houden, dus werd er geklommen op rotsen, geklauterd door (droogstaande) rivierbeddingen, gesleed van de skipistes, een sprintje getrokken tot het vermeende topje en heel heel veel gelachen.
Had ik het al gezegd dat ik het zo prachtig vond, nog 1x dan: wat was het mooi!! Mooi qua wandeling, qua natuur, qua uitzichten en zeker ook qua gezelschap!
Thanx lieve, sterke mensen! We zien elkaar.


