itera lite

Blog 26 t/m 29 juli – Itera Lite – adventure racing

Blog 26 t/m 29 juli: Itera lite – Wales – 61 uur adventure racing

Blog itera lite – Wales – 61 uur adventure race

Na maanden hiernaar uit te hebben gekeken zaten we de 24e dan echt op de boot richting Wales! Om 12.00 ontmoeten we daar de rest van het team in Dongellau.

De laatste voorbereidingen konden beginnen: fietsen goed in bike boxen, eten en drinken en reserve kleding in de TA bakken. En dan naar de officiële opening waar we de kaarten kregen en de eerste verassing: de start was niet in dongellau maar 2 uur verder noordwaarts waar we met de bus zouden worden gebracht

Waar Bert en Piet van start gingen met het intekenen van de kaarten gingen Metske en ik afwisselend naar de verdere briefings. Shit hoorde ik nu dat de slaapzak in de rugzak moest… dat zo dus niet begrepen.. schakelen, oplossing bedenken en door!

Tot in late uurtjes nog kaarten ingetekend en tassen gevuld om dan toch echt om 8.00 uur de volgende ochtend alle boxen in te leveren. Nu is er geen weg terug!

10.30 in de bus naar de start locatie: een groot park aan de rand van de zee. Nog een kleine briefing en toen mochten we los!! Rennend 5 km naar de plek waar de kajaks lagen! Dit ging zeer voortvarend!! En ook de kajaks hadden we snel in het water. Metske en Piet waren niet bij te houden en Bert kampte met ongelofelijke kramp, maar we zaten voor op ons schema!! Piet en metske genoten nog even van het lekkere water en na de snelle etappe renden we naar het wissel punt!

30 minuten had ik gerekend en ook dit redden we binnen de tijd: Bam de fiets op! Ik mocht aan de trax en ook dan moest ik nog flink doortrappen. Mijn hardtail op de keien zo nu en dan vervloekt 😉 Piet navigeerde er ons er goed doorheen en de sfeer met andere teams was geweldig!! Ook geleerd dat er in Wales vele paden zijn waar je niet met je fiets mag komen, zelfs niet lopend. Het terrein was ruig en glad maar we gingen als een speer. Bij aankomst nog steeds 2 uur voor op ons schema.

Met weer een vlotte wissel door naar de queen stage! Het begin leidde ons naar een waterval en een steile wand waar de camera man ons allen verbaasde! Tot daar toe nog vooral paden en dit ging super.  Over de rivier het ruige landschap in was er geen enkel pad meer te bekennen. Pollen, stenen, velden, navigerend op hoogtemeter en kompas was al wat mogelijk was. De snelheid ging er uit, we hadden het zwaar! Ik zakte nog tot over mijn knieën in watergat maar we ploeterden door. Blij dat we nog iets van licht hadden. Na de cp besloten we op 800 meter te blijven en dit was zwaar terrein, langs steile rots en daarna weer afdalen naar volgende cp. Bert zijn enkel gaf flink pijn en dit was wel realisatie momentje dat dit een erg zware etappe ging worden op elk vlak. En toen werd het donker! Het tweede deel van deze 35 km hike was waar mogelijk nog zwaarder. Ruig, ruiger ruigst en qua navigatie killing! Knieën gingen opspelen bij mij en de de blaren deden optrede bij de mannen, want alles was naast steil ook nat en glibberig. Eindelijk was daar TA in zicht!

Ons moraal had ook flinke deuk opgelopen, metske staarde voor zich uit tijdens wissel maar we gingen door! Besloten bij mtb alle cp, te halen en evt bij hiken dingen te laten liggen. We lieten ons leiden door angst voor wat er komen ging. De mtb etappe had alles in zich: geniet en leermomenten in een! een prachtige down Hill track, puur genieten!! Een uur zoeken om een cp in het donker en later op de tracker zien dat je op 50 meter afstand bent geweest….leermomentje. Een straftijd omdat ik roadbook verkeerd had geïnterpreteerd voor de oriëntatie etappe waar we te laat aankwamen (was niet enkel cut off wat ik dacht) Enorm leer en baal moment voor mij!! Elkaar kwijtraken op een afdaling..team leermoment!!! Nog nooit geweten dat ik in rivier kan fietsen … men wat was het nat!!!  Bert die van guarama in slaap valt op de fiets. En toen kwamen we na een goed laatste stuk aan bij de ta! (Net op tijd 🙂 nu eerst even slapen!

Van de volgende hike deden we enkel de verplichte punten om de draad weer op te pakken bij het kajakken. Hier stonden Jelle, Jacoba en kids ons op te wachten. Dit deed ons allen zeer goed! Teamspirit werd weer gevonden. Kajakken ging als een speer alle cp’s op 1 na ☺️. Snel door met aanmoediging van de toppers!

Op de mtb weer! Bam lekke band bij Bert!!! Bam 2 elkaar weer kwijt op afdaling! Shit waar zitten we nu precies? Oké nu hergroeperen! Koppen bij elkaar en ervoor: pringlesmomentje gepakt – trax erop en elkaar bij omhoog duwen fiets helpen!! wauw wat een ontzettend gave mtb track sloten we mee af!!! In 20 min de beast afgedaald!!! En op tijd bij de TA met een hele strakke wissel van 7 minuten.

Tot slot nog de laatste hike etappe in welke we 3 punten pakten. Ook nog even genietend om ons heen kijkend. Want het is hier toch ook wel echt heel erg mooi!!! En daar was de finish en daar stond onze grote vriend Jelle op ons te wachten! We hebben het gehaald!!!!! Ook nog even wachten op team zig zag om hen over finish te zien komen! Cheers!!

En welk gevoel overheerst nu denk je: eigenlijk gaat alles door elkaar heen: blij, moe, teleurgesteld, tevreden, opgelucht, veel geleerd, boos op mezelf, euforisch, trots.

Uiteindelijk toch na 61 uur adventure racing nog 17e van de dik 50 teams bij de Itera Lite. Wat een ervaring, volgend jaar ga ik weer!

officiele website

drentse ultra survivalrun

Blog: 12 tm 14 juli – Drentse Ultra Survivalrun – 3 dagen genietend afzien

Drents Ultra survival run - 3 dagen genietend afzien

DAG 1:

Nu ongeveer half jaar geleden werden we uitgenodigd om met Team Van Dam outdoor mee te doen aan de Drentse ultra survivalrun; en hier natuurlijk direct volmondig ja op gezegd.

En afgelopen vrijdag mochten we los met de drentse ultra survivalrun. Vooraf hadden we nog enkele kinkjes in de organisatie opgelost: want tsja naast ons sport leven is ook het gezinsleven van groot belang en dit geldt voor elk van de teamleden. Maar met enig puzzel werk en het last minute invliegen van Robbie als 6e teamlid en Uilke als begeleider stonden we klaar met ons team.

Op vrijdagochtend braken Robbie, Simon, metske en ik uit de gevangenis van Veenhuizen om al rennend, fietsend, klimmend en natuurlijk navigerend bladzijden uit een boek te zoeken. Ludiek! De regen was onze grootste vriend dus deze vergezelde ons de gehele dag zeer amicaal. We hebben haar daarom maar omarmd:)

etappe 2/3 mochten Bert, Simon, Rynke en metske door. Poeh die mtb paadjes zijn toch wel wat glad met regen 😉 En Bert kon het natuurlijk niet laten om tijdens last loop net tegendraads te lopen 😉 De auto’s waren ondertussen door team logistiek vervoerd naar de crossbaan in Westerbork. Druipend van de regen met een glimlach van oor tot oor werd ook deze etappe volbracht en het stokje doorgegeven.

Grietje, Robbie Bert en Rynke deden een loop ronde rondom Assen waarbij we soms even van het padje waren maar waar we op grote hoogte bladzijden vonden.

Tot slot nog fiets etappe naar Westerbork met metske, Simon, Grietje en Rynke. Men wat was ik blij met mijn regenjas die me behoedde voor de kou. Ook nu werden alle bladzijden bemachtigd en kwamen we aan op de crossbaan waar we met open armen werden ontvangen!

Wat een organisatie; ze verplaatsten het eten naar de grote zaal van plaatselijk restaurant en dan pas zie je echt goed hoeveel “gekken” er samen met je genoten hebben. Waarbij btw het vermelden waard is wat een heerlijke, ongedwongen sfeer er steeds was tussen de teams!

S avond werd menig toilet gebruiker nog gezegend door uilke, werden de slaapt plekken creatief benut en een dappere poging gedaan de spullen droog te krijgen.

Weltrusten en op naar dag 2 van de drentse ultra survivalrun!!

Dag 2

Drentse Ultra Survivalrun: DAG 2

Na een verkwikkend nachtje had de motor cross zijn kantine weer voor ons beschikbaar gesteld. En zo konden we onder het genot van een bakje koffie de kaarten intekenen om 7.30 uur.

De eerste etappe mochten Metske, Rynke, Robbie en Grietje het spits afbijten. We begonnen droog en een speelkaart bepaalde onze startvolgorde. Het bevatte veel klimonderdelen bij de verschillende survival verenigingen. Met name bij Westerbork mochten er vele etappes geklommen worden. En zo leuk, wat zijn er in Drente veel mensen die een hindernis in hun tuin hebben en deze beschikbaar stelden!!

Robbie mocht vandaag de gehele dag. Want Metske wilde naar het afzwemmen van zijn dochtertje, wat natuurlijk zeer belangrijk is! Hahahah het bijzondere is dat zodra we startten “het is maar een training idee” naar de achtergrond ging. We zijn gewoon te fanatiek denk ik. Jelle was inmiddels ook in Wijster en met Bert en Rynke gingen ze vliegensvlug op pad. Uilke en Grietje hadden nu de logistieke taak om de fietsen in Sleen te krijgen. En wat een mazzelaars zijn wij zeg. We waren met zonnetje binnen en vertrokken weer voor de enorme hoosbui!! De apenhang was een terugkomend fenomeen tijdens deze etappe, maar goed dat we allen aapjes zijn.

De laatste etappe mochten Jelle, Robbie, Bert en Grietje weer aan de bak. We gingen als een speer! Op de MTB werd de 30 km per uur aangeraakt. Ikzelf mocht stijf in het wiel bij Jelle of Bert. En ook nu zat er weer een hele lange apenhang een stuk lopen en nog wat hindernissen in het parcours wat het geheel super leuk maakte.

Whoehoe daar was de crossbaan met Uilke natuurlijk weer als eerste die ons tegemoet kwam 🙂 Lachend kwamen we hier aan en zagen we onze kleding op een geïmproviseerd rekje hangen. Daar werden de haren van Grietje en de fietsen gewassen met de outdoor douche. Men wat voelde ik me toen weer heerlijk schoon (thanx Rynke voor de tip) Samen napratende, lachend en genietend met de andere teams gingen we gezamenlijk naar de restaurantzaal waar de plaatselijke chinees het eten verzorgde. Wat een sfeertje hing er ook nu weer en wat waren wij blij dat we wederom full course waren geëindigd!!

Dag 3

Drentse Ultra survivalrun: Dag 3

Daar stonden we weer en nu had de organisatie wederom iets ludieks voor ons in petto. We mochten starten op de crossbaan! Met zijn vieren (Metske, Robbie, Jelle en Rynke) een lastloop over de gehele baan. hahahah nu niet zo erg dat het “even” had geregend. Anders was het zand veel zwaarder geweest. Zo zie je maar weer elk nadeel heeft zijn voordeel. Vervolgens op de fiets stappend en dit keer geen bladzijden of maps me, maar vragen beantwoorden.

Aankomend in Dwingeloo nog even naar de antwoorden kijkend, want bij sommige was er twijfel over de interpretatie van de vraag. Maar met men wat is het hier MOOI!! Elkaar aankijkend, we moeten ook niet vergeten te genieten! De tweede etappe begon met een op te lossen puzzel en een korte loopronde. Weer op de fiets vervolgens werd er door Bert, Grietje, Rynke en Metske geracet. Navigeren in dit prachtige natuurgebied was lastiger, maar de uitzichten waren magnifiek; en dan zie je zelfs een hertje en een knert 🙂 Weer hadden we geluk met het weer. Engeltje op schouder denk ik. Want voor de bui binnen in Havelte. Niet mijn sterkste etappe, maar hup eten erin en door!

Op de baan van Havelte hadden ze ook weer iets leuks bedacht: we moesten 3 rondes klimmen na een start met 16 swing overs. En ja hoor weer het Engeltje, tijdens het klimmen was het pracht weer 🙂 Daarna lopend en slim doorstekend alle CP’s van de loopronde rap gevonden. Niet treuzelen maar op de fiets, want de tijd is strak gesteld. (houden we van) In het wiel bij Jelle en Bert zat Robbie en ik, en zo konden we weer hard trappen. Nog even een hindernis meepakkend net voor het einde waren we om 16.44 binnen.

Wat waren we blij. Wat een leuke dag hebben we wederom gehad. Nagenietend en kletsend, elkaar omhelzend: we hebben het toch maar even gefixet jongens! Wat was dit mooi was de algehele conclusie van ons als deelnemers en onze geweldige begeleider Uilke, die net zo hard genoot.

En I know het is geen wedstrijd, maar ons persoonlijke doel om SAMEN en op elkaar passend alle CP’s en bonus CP’s te halen is gelukt. Bedankt allen die dit mogelijk hebben gemaakt! Wij komen volgend jaar heel graag weer!

Drentse Ultra 2024